Inmiddels al wat langer geleden ging ik met buikpijn naar mijn werk. Niet omdat mijn baan zo zwaar was. Ik deed het gewoon goed, ik werd gewaardeerd, niemand zag iets vreemds aan mij. Behalve ik dan. Ik luisterde naar iedereen om me heen, behalve naar mezelf.

Afgelopen week was ik een paar dagen weg samen met ons gezin. Even eruit. Even opladen. We hebben lekker gestruind met de hond in de duinen en het bos aan de Nederlandse kust. En juist dan — wanneer je vertraagt — zie je dingen die je normaal niet altijd opmerkt.

Er zijn van die momenten waarop je het voelt gebeuren.Je zit samen met je collega’s in een overleg, iemand zegt iets over een project of werkwijze — en binnen in jou voel je direct de spanning opbouwen en klinkt een stemmetje: “Maar dit klopt helemaal niet! Ik zal het even uitleggen…”En voor je het weet zit je in een discussie die voelt als touwtrekken.

We kennen het allemaal: die ene samenwerking waarin alles vanzelf lijkt te gaan.

We waren deze zomer op vakantie in Spanje en Frankrijk. Heerlijk de zon op mijn huid, de afkoeling in zee, het geluid van de golven en stadjes en dorpjes met smalle straatjes vol vrolijke kleuren. Ik slenterde langs een marktje waar de kramen vol hangen met zomerse jurken. Mijn oog valt op een vrolijke, zwierige jurk. Leuk stofje, precies mijn smaak. Ik draai het label om… en daar staat het: One size fits all.

Waarom ik doe wat ik doe.

Ik ben dol op boeken. Boeken die me wakker schudden. Die me raken, laten glimlachen of net dat zetje geven om dingen anders te doen. Niet per se zwaar of ingewikkeld – wel raak. Boeken die uitnodigen tot vertragen, reflecteren of gewoon even anders kijken.

Soms moet je eerst verdwalen.Voor je jezelf weer vindt.

Hoe vaak per week doe jij alsof het goed gaat, terwijl je eigenlijk iets anders voelt?

Laten we het even over goud hebben.

Wie doet het niet?We stoppen mensen en situaties graag in categorieën – handig, overzichtelijk, lekker efficiënt.